- 15/07/2026
- Wim Van Den Nobelen
De oorlog om aandacht
Om deze blog te lezen, vraag ik je meteen om iets kostbaars: je aandacht. Niet veel, een paar minuten. Maar zelfs dat is tegenwoordig al een serieuze vraag.
Want alles concurreert om die aandacht. Je telefoon, LinkedIn, collega’s, mail, WhatsApp, nieuws, podcasts, video’s et cetera, et cetera. Iedere minuut probeert iets of iemand een stukje van je concentratie te pakken.
Het gevolg is opvallend. We beschikken over meer kennis dan ooit, maar denken steeds minder na over één onderwerp.
De Franse filosofe Simone Weil schreef ooit: “De hoeveelheid scheppend genie in een bepaalde eeuw is af te meten aan de aandachtsspanne van de mens.”
En precies daar zit het probleem. Diep nadenken vraagt tijd. Creativiteit vraagt rust. Innovatie vraagt focus.
Zonder langdurige aandacht ontstaan geen nieuwe ideeën, maar alleen snelle reacties op de ideeën van anderen. Misschien is dat wel waarom zoveel organisaties druk zijn, maar weinig echt vernieuwen.
Ook recruitment ontkomt daar niet aan. Recruiters schakelen de hele dag tussen vacatures, kandidaten, hiring managers, hun ATS, berichten en meetings. Ondertussen helpt AI om sneller te zoeken, sneller te schrijven en sneller te beoordelen.
Handig. Maar snelheid is niet hetzelfde als kwaliteit.
De beste recruiter is daarom niet degene die de meeste AI-tools beheerst. Het is degene die, ondanks al die technologie, nog echt aandacht heeft voor een kandidaat. Die doorvraagt waar anderen al een conclusie trekken. Die nieuwsgierig blijft. Die een mens ziet in plaats van alleen een profiel.
Misschien wordt aandacht daarmee wel het grootste concurrentievoordeel van de toekomst. Niet omdat aandacht altijd al schaars was, maar omdat ze steeds schaarser wordt.
En misschien had Simone Weil gelijk. Niet de hoeveelheid AI bepaalt hoeveel nieuwe ideeën een samenleving voortbrengt, maar hoeveel mensen nog in staat zijn om lang genoeg echte aandacht te geven aan één gedachte.
Zoals jij zojuist aan deze blog hebt gedaan.
