- 27/05/2026
- Wim Van Den Nobelen
Waarom slechte hires niet door twijfel ontstaan, maar door overschatting
Er is een tandarts in mijn straat. Bij kiespijn ga ik daarheen. Het zou niet in me opkomen om zelf een boor te pakken.
Toch doen organisaties dat iedere dag. Niet met tanden. Maar met recruitment.
Een manager schrijft zelf een vacature, voert zelf gesprekken en neemt iemand aan. Maanden later blijkt het geen match. De schade zit in verloop, verloren tijd, frustratie en opnieuw beginnen.
Maar een recruiter inhuren? Dat voelde “duur”.
Dat is het vreemde aan recruitment: bijna iedereen denkt het te kunnen.
Want aan de oppervlakte lijkt het simpel. Cv’s bekijken. Gesprekken voeren. Iemand kiezen. Maar juist expertise die moeiteloos oogt, wordt onderschat.
Een goede recruiter kijkt niet alleen naar ervaring, maar naar motivatie, gedrag, teamfit, leervermogen en alles wat je niet direct op papier ziet.
En slechte hires ontstaan zelden door een gebrek aan zelfvertrouwen.
Integendeel.
Ze ontstaan vaak doordat mensen denken dat mensenkennis hetzelfde is als recruitmentexpertise.
Voor juridische zaken bellen we een advocaat. Voor belastingen een accountant. Voor een lekkend dak een aannemer.
Maar recruitment? Dat doen we “er wel even bij”.
Recruitment zonder vakmanschap is bouwen zonder waterpas. Een tijdlang lijkt alles recht te staan.
Tot het begint te schuiven.
“If you think it’s expensive to hire a professional, wait until you hire an amateur.” Red Adair
