- 04/11/2026
- Wim Van Den Nobelen
We leven nog. Maar voor de zekerheid binnenblijven.
Zet de radio aan en je hoort waar je vandaag bang voor moet zijn. Verdachte buren. Hackers. Overstromingen. Een onbekende bestelbus. Die laatste brengt je noodpakket. Daar zit ook een radio in. Zodat je bij stroomuitval kunt blijven horen dat het niet goed gaat.
Zelfs de weerwaarschuwingen moeten steeds persoonlijker. Nog even en je telefoon trilt: ‘Pas op, vallende eikels in het park. Vermijd bomen. Draag een helm.’ Vijf minuten later: ‘U bevindt zich nog steeds in de buurt van een eik. We hebben u gewaarschuwd.’ Vroeger keek je naar buiten om te zien of je een jas nodig had. Straks moet je eerst akkoord gaan met de risico’s van een wandeling.
En vergeet je drinkbeker niet. ‘Stay hydrated.’ We lopen tegenwoordig honderd meter naar de bakker met genoeg water om drie dagen op de Veluwe te overleven. Vroeger ging je even een brood halen. Nu bereid je een expeditie voor. Er zijn mensen die zonder drinkbeker de overkant van de straat levend hebben bereikt, maar waarom zou je dat risico nemen?
Waren we vroeger minder bang? We hadden de Koude Oorlog, zure regen en een gat in de ozonlaag. Ook geen feestprogramma. Maar de onrust kwam om acht uur binnen. Daarna begon Ron’s Honeymoonquiz. Dan kon de wereld nog steeds vergaan, maar eerst ging er iemand met een caravan naar huis.
Tegenwoordig heeft ieder rampscenario je mobiele nummer. En stuurt het een herinnering als je nog niet ongerust genoeg bent. Je telefoon waarschuwt voor schermtijd, je horloge voor stress en je bank voor fraude. Alleen de wijnkoelkast houdt zich gelukkig nog stil.
Ik ben 57. Volgens mijn kinderen stokoud. Zelf vind ik dat ik nog prima zonder traplift bij de wijn kan. Ik heb inmiddels genoeg aangekondigde rampspoed overleefd om niet bij iedere melding onder de eettafel te kruipen. Bovendien kom ik daar tegenwoordig minder soepel onder vandaan.
Misschien relativeer je gemakkelijker als je ouder wordt. Niet iedere onbekende is een oplichter. Niet iedere hoest vraagt om een zoekopdracht. En die man die drie keer langs je huis loopt, probeert waarschijnlijk zijn stappendoel te halen. Die is vooral bang voor zijn horloge.
Natuurlijk bestaan er risico’s. Een waarschuwing kan levens redden. Maar als alles urgent is, wordt het steeds lastiger om te herkennen wat werkelijk aandacht verdient. We lijken inmiddels ook bang om ergens níét bang voor te zijn. Alsof ontspannen een vorm van nalatigheid is. ‘Had u geen zorgen?’ vraagt de verzekering straks. ‘Dan kunnen wij helaas niets voor u betekenen.’
In recruitment kunnen we er ook wat van. Nog een gesprek. Nog iemand laten meekijken. De manager was enthousiast, maar zijn manager heeft ook nog een onderbuik. Stel dat die kandidaat tegenvalt. Wie heeft deze dan aangenomen? Voor je het weet zitten er zes mensen aan tafel die vooral willen voorkomen dat zij straks die vraag moeten beantwoorden.
Dus wachten we tot we het zeker weten. De kandidaat wacht niet mee. Die tekent bij een werkgever waar iemand na twee goede gesprekken durft te zeggen: volgens mij moeten wij het samen proberen. Wij plannen ondertussen nog een overleg over de vraag waarom goede kandidaten afhaken.
Zorgvuldigheid helpt. Maar ergens moet je durven kiezen. Een medewerker aannemen. Iemand vertrouwen. Naar buiten gaan. Desnoods langs een eik. Leven vraagt nu eenmaal dat je af en toe iets doet waarvan de afloop nog niet in een rapport staat.
Straks hebben we ieder risico afgedekt, maar ons hele leven overgeslagen.
