Welke vraag zou jij Louis Theroux stellen?

Van 20 tot en met 22 oktober ben ik bij UNLEASH en daar heb ik een meet & greet met documentairemaker Louis Theroux, onder meer bekend van Inside the Manosphere.

Sinds ik dat weet, zit ik eigenlijk met maar één vraag: wat vraag je aan iemand die zijn hele carrière juist zélf de vragen stelt?

Ik kan natuurlijk vragen welk interview hem het meest is bijgebleven. Wie hij nog graag zou willen interviewen. Of welk gesprek hem het meest heeft veranderd. Goede vragen. Maar waarschijnlijk heeft hij ze al honderd keer gehoord.

Dus als ik maar één vraag mag stellen, wordt het waarschijnlijk deze: “Welke vraag heb je ooit níét durven stellen?”

Juist omdat Theroux bekendstaat als iemand die bijna alles durft te vragen. Hij praat met mensen met extreme ideeën, criminelen, beroemdheden, sekteleiders, verslaafden en mensen die de meeste interviewers liever op veilige afstand houden.

Toch zit zijn kracht volgens mij niet in spectaculaire vragen. Zijn vragen klinken vaak juist heel eenvoudig. “Waarom?” “Wat bedoel je daarmee?” “Geloof je dat echt?” En daarna doet hij iets wat veel interviewers bijzonder lastig vinden: hij houdt zijn mond.

Wij zijn bang voor stilte. Zodra iemand stopt met praten, stellen we alweer de volgende vraag. Of we gaan helpen. Invullen. Samenvatten. Theroux wacht. En juist in die paar seconden gebeurt er vaak iets. Mensen praten verder, nuanceren hun antwoord, corrigeren zichzelf of spreken zichzelf tegen.

Daar zit voor mij een mooie parallel met recruitment. Ik had vroeger tijdens sollicitatiegesprekken eigenlijk één soort motto: ik wilde kandidaten altijd die vraag stellen die ze ergens wel verwachtten, maar waarvan ze hoopten dat ik hem níét zou stellen.

Niet om iemand klem te zetten. Juist omdat daar vaak het echte gesprek begon. Bij die ene vraag waarvoor geen ingestudeerd antwoord klaarlag. Waar iemand even moest nadenken voordat hij antwoord gaf.

Hoeveel sollicitatiegesprekken zijn tegenwoordig nog echt zulke gesprekken? We hebben competenties, scorecards, STAR-vragen, vaste interviewformats en tegenwoordig AI die de vragen alvast voor ons bedenkt. Kandidaten kennen ondertussen ook de standaardantwoorden. Google kent ze. ChatGPT kent ze. Grote kans dat ze vlak voor het gesprek nog even zijn geoefend.

Misschien moeten recruiters daarom wat vaker naar Louis Theroux kijken. Niet om zijn vragen te kopiëren, maar om te zien wat er ná een vraag gebeurt. Doorvragen als iets interessant wordt. Niet automatisch naar vraag zeven omdat vraag zes officieel is afgehandeld. En vooral: af en toe gewoon even niets zeggen.

De beste interviews ontstaan volgens mij niet doordat je twintig geweldige vragen hebt voorbereid. Ze ontstaan doordat je één antwoord interessant genoeg vindt om je vragenlijst even te vergeten. Daarom wil ik Louis Theroux niet vragen wat zijn beste vraag ooit was. Ik wil weten welke vraag hij níét stelde. Omdat daar waarschijnlijk iets achter zit: twijfel, respect, angst of misschien zelfs spijt.

Dus als ik straks tegenover hem sta, wordt mijn vraag waarschijnlijk: “Louis, welke vraag heb je ooit níét durven stellen?”

En daarna probeer ik iets wat misschien nog moeilijker is dan de vraag zelf: mijn mond houden.

Welke recruitmentvraag zou jij Louis Theroux stellen? Zet hem in de comments. Wie weet stel ik straks wel jouw vraag.