- 15/04/2026
- Wim Van Den Nobelen
Recruitment en mensenkennis? Meestal is het gewoon zelfoverschatting
Je kent ze wel: mensen die na elke mislukte aanname roepen: “Ik zei het toch. Je had naar mij moeten luisteren. Ik had al zo’n gevoel.” Opvallend genoeg zijn dat vaak ook precies de mensen die tijdens het gesprek hun mond houden.
Wat wij mensenkennis noemen, is meestal geen inzicht. Het is projectie. We plakken onze eigen ervaringen, angsten en verlangens op anderen en noemen dat vervolgens een scherpe inschatting.
Die nieuwe collega die weinig zegt in vergaderingen? “Die zal wel onzeker zijn.” Misschien. Misschien is deze gewoon introvert. Of nieuw. Of slim genoeg om eerst te kijken voor hij iets zegt. Maar jij besloot meteen dat zijn stilte iets betekende wat jij erin herkende. En dat zegt meestal meer over jou dan over hem.
Die vriendin die een cadeautje geeft en bij wie jij direct denkt: “Die wil vast iets van me.” Maar misschien geef jíj zelf nooit iets zonder bijbedoeling.
We herkennen mensen niet. We herkennen vooral patronen uit ons eigen verleden. Echte mensenkennis begint daarom niet bij oordelen, maar bij twijfel. Bij verwonderen. Bij nieuwsgierigheid zonder directe conclusie. Bij luisteren zonder meteen je eigen verhaal over de ander heen te leggen. Bij verdragen dat iemand fundamenteel anders in elkaar kan zitten dan jij.
En juist dat vinden veel mensen lastig. Want geen conclusie hebben, voelt kwetsbaar. Het betekent dat je moet toegeven dat je iemand nog niet begrijpt.
Dus maken we van vooroordelen inzichten. Van angsten intuïtie. Van projectie een gave. Maar dat is geen mensenkennis. Dat is jezelf overal terugzien en denken dat je de wereld begrijpt.
Misschien begint echte mensenkennis pas op het moment dat je beseft hoeveel van wat je over een ander zegt, in werkelijkheid over jezelf gaat.
