- 18/11/2026
- Wim Van Den Nobelen
Waarom iedereen zich moet ontwikkelen. Behalve HR.
Deze week hoorde ik een HR-manager zeggen: “Ik ben een beetje old skool, maar hier werkt dat prima.”
Stel je een financieel directeur voor die niets heeft met actuele cijfers. Of een IT-manager die beveiligingsupdates een hype vindt. Daar stellen we vragen bij. Bij HR noemen we het ervaring.
“Ik doe dit al vijfentwintig jaar.”
Dat kan betekenen dat je vijfentwintig jaar hebt bijgeleerd. Of dat je één jaar ervaring vierentwintig keer hebt herhaald.
Old skool klinkt sympathiek. Een platenspeler. Een leren voetbal. Teletekst. Maar hier gaat het over mensen, loopbanen en kansen. Dan verdient je werkwijze meer onderbouwing dan je datum van indiensttreding.
Procedure geslaagd. Kandidaat verdwenen.
De vacaturetekst moet langs drie mensen. Daarna twee gesprekken, een assessment en een handtekening van iemand die op vakantie is. De kandidaat tekent ondertussen ergens anders.
“Blijkbaar toch niet zo gemotiveerd.”
Heerlijk vak. Zelfs als óns proces te langzaam is, maken we daar een tekortkoming van de kandidaat van. We verliezen geen mensen. We filteren ze.
Op geduld, vermoedelijk.
“Onze procedure werkt prima.”
Voor wie precies? De kandidaat die weken wacht? De manager die diensten probeert op te vullen? Of de commissie die het formulier heeft goedgekeurd?
Alle vinkjes groen. Alleen niemand aangenomen.
Geen klachten. Wel vertrokken.
De sollicitant trekt zich terug. De medewerker houdt zijn ideeën voor zich. De manager regelt het zelf. De beste kracht vertrekt. Aan de vergadertafel blijft het rustig.
“Kijk, weinig klachten.”
Stilte lezen we graag als tevredenheid. Maar wie afhaakt, komt meestal niet meer uitleggen waarom.
Zo kan een werkwijze jarenlang overeind blijven dankzij de mensen die er niets meer over zeggen. De één heeft het opgegeven. De ander heeft ontslag genomen. In de notulen staat dat er geen bijzonderheden zijn.
Recruiter, vraag eens door.
En wij recruiters? We mopperen op behoudend HR en sturen vervolgens braaf de zesde herinnering voor feedback.
“Zo werkt het hier nu eenmaal.”
We zijn handig geworden in het doorgeven van vertraging. “Het ligt bij de manager.” “HR moet nog kijken.” “Ik wacht ook op een reactie.”
Allemaal mogelijk waar. De kandidaat schiet er niets mee op.
Vraag waarom die extra gespreksronde nodig is. Wat we ontdekken dat we de vorige twee keer hebben gemist. Hoeveel kandidaten we willen verliezen om intern niemand op te hoeven jagen.
En wat kost een maand zonder medewerker? Aan overwerk, gemiste omzet en werkdruk? Als we dat niet weten, hoe weten we dan dat onze procedure goed werkt?
Je onderbuik mag ook op functioneringsgesprek.
Ervaring heeft waarde. Een ervaren HR-professional kent de organisatie, herkent patronen en durft moeilijke gesprekken te voeren. Maar ook ervaring moet worden getoetst.
“Ik zie meteen of iemand past.”
Hoe vaak controleer je achteraf of je gelijk had? De kandidaat die je afwees en elders uitblinkt, staat zelden in je evaluatie.
Zo kan je onderbuik vijfentwintig jaar een uitstekende reputatie houden zonder ooit behoorlijk te zijn beoordeeld. Daar zou HR toch een formulier voor moeten hebben.
Wanneer ben je zelf aan de beurt?
Je hoeft niet achter iedere trend of AI-tool aan. Maar je moet kunnen uitleggen waarom jouw aanpak vandaag werkt. Wat je hebt aangepast, afgeleerd of opnieuw bekeken.
HR verwacht dat medewerkers leren, leidinggevenden groeien en teams veranderen. Dan mag er een vraag terug:
Wat doe jij vandaag beter dan vijf jaar geleden?
En wie mag jou vertellen wat beter kan? De medewerker die je beoordeelt? De kandidaat die je afwijst? De recruiter die op jouw akkoord wacht?
Maak dat gesprek net zo vanzelfsprekend als het ontwikkelgesprek van de rest.
Old skool? Prima. Maar ook pagina 101 ververst zichzelf. Jij ook?
Over de Auteur: Wim Van Den Nobelen
Iedere woensdag een scherpe analyse, verhelderende inzichten of anekdotes over recruitment.



















































