- 14/10/2026
- Wim Van Den Nobelen
Stop met die recruitmentkitsch!
Een vacaturetekst waarin iedereen zichzelf mag zijn. Een video met lachende collega's. Een tafelvoetbaltafel, gratis fruit en natuurlijk ergens het woord familie.
Het ziet er allemaal geweldig uit. Maar wat weet een kandidaat nu eigenlijk over de baan?
Welkom in de wereld van de recruitmentkitsch.
Een unieke kans om impact te maken. Een hecht team dat voor elkaar door het vuur gaat. Een dynamische omgeving waarin geen dag hetzelfde is.
Hoe vaker ik dit lees, hoe minder ik over de baan te weten kom.
Want wat betekent dat allemaal? Wat ga ik verdienen? Hoe hoog is de werkdruk? Wat verwacht mijn leidinggevende? Waarom staat deze vacature eigenlijk open? En misschien nog interessanter: waarom is mijn voorganger vertrokken?
Daarover blijft het meestal angstvallig stil.
Een vrijdagmiddagborrel is geen arbeidsvoorwaarde
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen mooie foto's of leuke video's. Maar een foto van lachende collega's vertelt me niet hoe ze met elkaar omgaan als de targets niet worden gehaald. Zeker niet als die glimlach uit een stockfotobibliotheek komt.
En die vrijdagmiddagborrel? Leuk hoor. Maar ik vind het interessanter of ik vrijdagavond nog mijn telefoon moet opnemen.
We zijn heel goed geworden in het verkopen van de voordelen van een baan, maar opvallend slecht in het vertellen van de werkelijkheid.
Misschien moeten we kandidaten juist afschrikken
We zijn bang dat kandidaten afhaken. Dus noemen we hoge werkdruk een dynamische werkomgeving. Een onduidelijke functie wordt ruimte om je rol zelf vorm te geven. En een manager die overal bovenop zit, zoekt een flexibele teamspeler.
Misschien levert dat meer sollicitaties op. Maar sinds wanneer is het aantal sollicitaties het belangrijkste doel van recruitment?
Wat heb je aan honderd enthousiaste kandidaten als er negentig enthousiast zijn geworden over een baan die helemaal niet bestaat?
Vertel liever wat er lastig is. Dat de werkdruk hoog kan zijn. Dat processen niet op orde zijn. Dat de leidinggevende veeleisend is. Of dat iemand de eerste maanden vooral problemen moet oplossen.
De ene kandidaat haakt af. De andere denkt: eindelijk een uitdaging. En precies daar begint goede recruitment.
Want hoe kun je beoordelen of iemand bij een baan past als je die baan eerst mooier maakt dan hij is?
De beste vacature is niet de aantrekkelijkste vacature
Ik zou weleens een campagne willen zien waarin medewerkers niet vertellen wat ze zo geweldig vinden, maar wat hen het meest is tegengevallen. Wat ze onderschat hebben. Waar ze zich aan ergeren. En waarom ze er ondanks alles toch graag werken.
Volgens mij levert dat betere kandidaten op dan de zoveelste video met lachende collega's rond een tafelvoetbaltafel.
Recruitmentmarketing moet niet zoveel mogelijk mensen enthousiast maken, maar de juiste mensen. Dus stop met die recruitmentkitsch. Maak werk niet mooier dan het is. Laat zien wat het werkelijk inhoudt.
Je kunt beter tien kandidaten verliezen door eerlijk te zijn, dan één goede medewerker kwijtraken omdat je dat niet was.
