- 11/03/2026
- Wim Van Den Nobelen
Waarom cv’s generiek zijn en mensen niet
Ergens in de afgelopen vijftig jaar hebben we besloten dat werk zoeken eruitziet als een belastingaangifte invullen, maar dan eentje waarbij je jezelf ook nog eens probeert te verkopen.
Het resultaat? Miljoenen mensen die “resultaatgericht,” “communicatief sterk” en “een echte teamspeler” zijn. Op papier. Tegelijk. Allemaal.
Terwijl diezelfde mensen in het echte leven dingen doen als: om drie uur ’s nachts een Wikipedia-artikel schrijven over de bouw van middeleeuwse kathedralen. Of een spreadsheet maken die iedereen stiekem bewondert maar niemand snapt. Of precies aanvoelen wanneer iemand in een vergadering eigenlijk wil zeggen dat ze het er niet mee eens zijn maar het niet durven.
Dat staat nergens.
Want het cv is niet ontworpen om mensen te beschrijven. Het is ontworpen om mensen te sorteren. En sorteren doe je op categorieën, niet op karakter.
Dus stoppen mensen hun hele leven in een format dat vraagt: wat heb je gedaan? En niet: wie ben jij als je iets doet?
Werkgevers klagen ondertussen dat ze “de persoon achter het cv” willen zien. Maar het systeem dat ze gebruiken, is bij uitstek gebouwd om die persoon onzichtbaar te maken.
Het is een beetje alsof je vraagt om een wijnbeschrijving, maar alleen flessen accepteert waarop staat: bevat alcohol, smaakt naar druiven, past goed bij eten.
De oplossing is niet een beter cv-format. De oplossing is erkennen dat geen enkel format een mens past.
En dat de mensen die het beste in een format passen die netjes alle vakjes aanvinken, alle clichés feilloos beheersen, niet per se de interessantste zijn om mee samen te werken.
Ze zijn alleen het makkelijkst te scannen.
